Ljóðið Skipun geddunnar var flutt í Kiljunni á Rúv nýlega. Eistneska skáldið Kristiina Ehin samdi ljóðið en það fjallar um stríðið í Úkraínu.
Ljóðið hefur ekki enn komið út á prenti en Ehin flutti það nýverið í eistneska sjónvarpinu og vakti mikla athygli. Það voru þær Lemme Linda Saukas Ólafsdóttir og Guðrún Hannesdóttir sem þýddu ljóðið yfir á íslensku en leikkonan Sólveig Arnarsdóttir flutti það í Kiljunni.
Ehin flutti ljóðið í eistneska sjónvarpinu nýverið og hefur það ekki enn komið út á prenti.
Ljóðið var þýtt á íslensku af Lemme Lindu S. Ólafsdóttur og Guðrúnu Hannesdóttur og flutt í Kiljunni af Sólveigu Arnarsdóttur leikkonu.
Lesa má ljóðið á íslensku hér fyrir neðan hér má hlusta á fluttning Sólveigar á ljóðinu.
Skipun geddunnar
Venjulegir rússneskir strákar
sem helst kunna fótum sínum forráð
á fjölförnum stríðsslóðum tölvuleikja
eru skyndilega sendir út á vígvöllinn sjálfan
til að kremja nasismann úr óvininum
murka lífið úr mennskunni
Samkvæmt fyrirmælum geddunnar
sem sagt er frá í rússnesku ævintýri
ráfa nú venjulegir menn um í blindni
skjóta á sjúkrahús og leikvelli barna
Mamma ég er hræddur. Okkur er sagt að skjóta á allt
segir rússneskur hermaður við móður sína
í langlínusímtali sem nær fram á árbakka Ob.
Pabbi, ekki gefast upp! skrifar úkraínskt barn í símann sinn
á fimmta degi í neðanjarðarskýli í Tjernihiv og sendir
til föður síns sem stendur vörð á brú yfir ána Dnjepr
Rússneska kona:
Á þessari stundu fremur sonur þinn morð!
Á þessari stundu úthellir maður þinn saklausu blóði!
Ég greiði stærsta framlag lífs míns til Rauða krossins
reyni að hlusta á minn innri friðarráðgjafa:
þetta er það eina sem þú getur gert, segir hann
andaðu að þér skammvinnu sólskini vetrardagsins
láttu ekki huga þinn breytast í vígvöll.
Geddunni er efst í huga að leggja allt í rúst
en guðir fortíðar styrkja okkur eftir megni
ég heimsæki Þjóðminjasafnið til að sjá
hvort farið sé að loga á furuspýtunum fornu
sem geymdar eru í glerskápum á bak við eldvegg
og eiga samkvæmt sögnum að gefa
bjargvætti okkar í undirheimum merki
kalla hann til hjálpar í ítrustu neyð.
Þú og ég
þeir og við
hver erum við
sem stöndum í eilífum næðingi evrópskrar sögu?
Ekki var grasið fyrr gróið
yfir sprengjurústirnar frá því í mars 1944…
ekki var fyrr búið að hylja leifar Tsjernobyl steypu…
ekki voru fyrr fæddir nýir synir…
ekki fyrr búið að reisa ný minnismerki…
Hver erum við ? – kannski sandkorn?
Í sál okkar skelfur óralöng víglína góðs og ills
þar sindrar barmafull bernska okkar í blágulu hafi
en sæmd okkar og samviska í umsátri myrkurs
Í smábæ við landamærin
er borði stillt upp fyrir friðarviðræður
það glamrar í vatnsflöskunum
þegar flugskeytin falla
Í öðrum bæ lengra í burtu
stendur úkraínsk amma við bakstur
bakar litlar lummur og hálfmána
úr hömstruðum hveitibirgðum
og síðustu eggjunum úr hænsnahúsinu
sem búið er að sprengja í tætlur
Hún hefur gluggann sem snýr að víglínunni opinn
svo mörghundruð drengir geti komið og
deilt með henni þessari blessuðu kvöldmáltíð
hætt að drepa bræður sína
og reist þakið að nýju yfir höfðum þeirra.