Allt bendir til þess að mörg hjúkrunarheimili hér á landi fari í þrot eða velti rekstri sínum yfir á ríkið áður en langt um líður.
Þetta hefur svo sem verið vitað en nú virðist sem tíminn sé á þrotum; það kom fram í máli höfundar starfshóps sem heilbrigðisráðherra fól að greina kostnað hjúkrunarheimila; kanadískur sérfræðingur um fjárveitingar í heilbrigðisþjónustu, Samir Sinha, forstöðumaður öldrunarlækninga við Sinai-sjúkrahúskerfið í Kanada, er nánast gapandi á ráðstöfun fjármuna íslenskra stjórnvalda í þessum málaflokki:
„Íslendingar eru ein lakasta þjóð í heimi í því hvernig þeir verja fé til umönnunar aldraðra. 92 prósent af fjármagni er varið í geymslupláss á hjúkrunarheimili: Á hjúkrunarheimilum sem nú segjast ekki hafa nægt fé til að sinna þeirri umönnun,“ segir
Sinha og bendir á það sem flestir vita en fáir stjórnmálamenn tala um:
„Flestir vilji búa heima sem lengst. En Íslendingar leggja litla áherslu á að styðja í reynd við fólk og veita því góða heima- og félagsþjónustu.“
Sinha nefnir að „Danir verja 65 prósentum af fjármagninu í málaflokknum til að hjálpa eldra fólki til að vera heima hjá sér og þriðjungur aldraðra dvelur á vel reknum hjúkrunarheimilum. Ástæðan fyrir því er að það er yfirleitt mun ódýrara, allt að því helmingi ódýrara að styðja við fólk heima hjá sér, því ekki er verið að byggja hús. Eldri Íslendingar eiga heimili, eiga rúm og með sveigjanlegu fyrirkomulagi á heima- og læknisþjónustu má hjálpa eldra fólki á Íslandi að dvelja sem lengst heima hjá sér og það kemur alls ekki á óvart að Landspítalinn geti ekki sent fólk heim til sín. Í 20 prósent legurýma á spítalanum liggur gamalt fólk sem bíður þess að komast á hjúkrunarheimili því það skortir heimaþjónustu. Líti maður til Danmerkur þá bíður enginn þar á sjúkrahúsum eftir því að komast á hjúkrunarheimili.“