Ólafur Teitur Guðnason missti konu sína, Engilbjörtu Auðunsdóttur, fyrir rúmum tveimur árum. Saman áttu þau tvo syni og gengur hann enn með giftingarhringinn á hendi. Ólafur horfir bjartsýnn fram á veginn og er þakklátur fyrir að hafa átt svo yndislega manneskju sem lífsförunaut sinn.
Ólafur Teitur hefur ritað minningarbók þar sem hann fjallar um sorgarferlið og segir hann að skrifin hafi gefið sér mikið. Í bókinni skrifar Ólafur um veikindin, sjúkrahúsleguna í Gautaborg, tilfinningar sínar, ótta og vonir.
Engilbjört lést í blóma lífsins hinn 11. apríl 2019, þá aðeins 46 ára að aldri. Í viðtali Morgunblaðsins við Ólaf kemur fram að Engibjört var hámenntuð glæsileg kona, móðir, eiginkona, dóttir og vinkona. Þá er hún sögð hafa verið með einstaklega dillandi hlátur.
Sjöundi mars 2019 er dagur sem líður Ólafi seint úr minni. Engilbjört vakti hann snemma morguns með þeim orðum að hann yrði að hringja á sjúkrabíl, hún væri líklega komin með það sama og síðast. Tveimur árum áður fékk hún bólgu í bandvef utan um hjartað en náði sér á nokkrum vikum.
„Hún vakti mig og var mjög illa haldin og máttfarin. Ég varð ekki strax mjög órólegur því síðast hafði hún jafnað sig á þessu,“ segir Ólafur. Þegar hann kom hins var út í bíl fyrir utan Landspítalann brast hann í grát. „Ég upplifði í fyrsta sinn að Engilbjört gæti verið í alvarlegri lífshættu. Eftir á að hyggja tók ég þarna út fyrstu sorgina yfir því að missa hana. Dauðinn gerði vart við sig í vitund minni og ég hugleiddi í fyrsta sinn að hún gæti dáið.“
Staða Engilbjartar var svo alvarleg að hún var send með hraði til Svíþjóðar. Ólafur óttaðist mjög að Engilbjört myndi ekki lifa af. „Það sem dró úr voninni var sú staðreynd að læknarnir voru mjög heiðarlegir með stöðuna og voru ekki með bjartsýni sem ekki var innistæða fyrir. Ég er þakklátur fyrir það. Hún var sett í margar aðgerðir og fyrir eina aðgerðina sagði læknirinn við okkur Kára að hún myndi mögulega ekki lifa aðgerðina af,“ segir Ólafur og heldur áfram:
„Ég var búinn að óttast þetta allan tímann. Ég hafði gert mér grein fyrir að þetta gæti farið á versta veg. Þetta hékk á bláþræði alveg frá því daginn sem við fórum fyrst á Landspítalann. Bjartsýnin hafði samt alveg átt rétt á sér því við höfðum náð að sigla fram hjá mörgum skerjum,“ segir Ólafur.
Þegar hér er komið við sögu segir læknirinn Ólafi að kveðja Engilbjörtu og síðan yrði slökkt á vélunum sem héldu í henni lífnu. „Þetta er allt í lagi elskan mín, þú mátt fara,“ eru orðin sem Ólafur Teitur minnist að hafa hvíslað að Engilbjörtu. Á fáeinum mínútum lét hún smám saman af lífróðrinum í fullkominni friðsæld.
Í dag gengur Ólafur enn með giftingarhringinn á hendi en erfiðast þótti honum að fara í gegnum föt Engilbjartar. Það var ekki fyrr en ári eftir andlátið sem hann treysti sér til þess.
„En þetta voru rosalega þung skref að taka því mér leið eins og ég væri að gefa yfirlýsingu um að hún væri ekki velkomin aftur; eins og ég væri að henda henni út. Þetta var eiginlega það erfiðasta við allt ferlið; að setja þennan punkt aftan við allt saman. Ég hef komist að því að það er hægt að vera mjög sorgmæddur og mjög glaður á sama deginum, sitt á hvað. Og það sé ekki óheilbrigt. Ég er hvorki bitur né reiður. Manni má líða illa en manni má líka líða vel. Mér líður vel þótt sorgin verði alltaf með mér. Henni lýkur ekkert og hún getur verið falleg líka. Þótt það sé mótsagnakennt þá er einhver fegurð í sorginni. Það er engin regla og allir upplifa það ekki þannig, en ég þarf ekki að skammast mín fyrir að vera öðru hverju líka glaður,“ segir Ólafur.
Hér má finna viðtal Morgunblaðsins við Ólaf í heild sinni.