Talaði fyrir mig eins og búktalari
Sigrún segir að fyrir 20 árum, þá í kringum tvítugt sjálf, hafi hún orðið fyrir sínu stærsta samfélagssjokki. Hún segir að þá hafi hún skilið það 100 prósent að hún gæti ekki treyst samfélaginu. Hún var á gangi niður Bankastræti klukkan 21 á síðsumarkvöldi og mikið af fólki var í bænum, bæði gangandi og akandi. „Ég mætti hóp af strákum í miklu stuði. Ég hugsaði hvort ég ætti að fara yfir götuna. Þeir voru háværir. En allir bílar voru á rauðu ljósi og pakkað í bænum. Ég taldi mig örugga. Ég labbaði í gegnum hópinn hratt, en einn þeirra náði taki á mér. Þeir voru mjög ölvaðir. Hann vildi draga mig með þeim áfram í partý. Hann hélt fast í handlegginn á mér. Það greip mig ofsahræðsla og ég barðist um, en hann var stór og sterkur þannig að mér tókst ekki að losa mig. Ég horfði í kringum mig og reyndi að ná einhverjum augnaráðum en ég kom ekki upp orði. Eins og að geta ekki öskrað á hjálp í martröð. Þau vildu ekki líta í áttina til mín. Gangandi vegfarendur og bílar. Það var svo mikið af fólki þarna… Þeir höfðu gaman að mér að berjast um. Stóri sterki kom aftan að mér, greip fast um brjóstin mín og lyfti mér upp, eins og dúkku. Talaði fyrir mig eins og búktalari og dúaði líkamanum mínum í takt við orðin. Allt um hvað ég væri desperate í dick og þannig ógeð. Þeir voru mjög háværir og ómögulegt að leiða þetta hjá sér sem vegfarandi. Mitt sjálfbjargar viðbragð fór úr Fight í Freeze. Eina sem ég gat gert“.
Allir litu undan
Sigrún segir að líf sitt hafi verið í hættu en það litu allir undan. Strákarnir misstu loksins áhugann á henni og þeim sterka fannst orðið erfitt að dúa líflausum líkama hennar og sleppti henni að lokum. Þeir sögðu hana hressa stelpu og spurðu hana hvort hún vildi ekki koma með þeim í partý. Sigrún segist hafa vandað sig við það að vera kurteis og afþakkaði boð strákanna, hana langaði þó mest af öllu að klóra úr honum augun.
„Þetta atvik hafði djúpstæð varanleg áhrif á mig. Þarna missti ég alveg þennan hluta af öryggistilfinningunni. Að ég byggi í öruggu og réttlátu samfélagi. Sem manneskja með fullt af tráma þá má setja það sem svo að mitt stærsta tráma, sem ég kalla: Þú ert ekki til, hafi þarna lent í ‘slysi’ og laskast allverulega ofan á meiðslið sem fyrir var. Þannig að tilfinningin að ég sé ósýnileg eða ómerkileg eða óviðeigandi fór þarna að taka gríðarlegt pláss og gerir oft enn í dag“.
Sigrún endar á því að segja: „Í hvert skipti sem ég sé og tekst á við gerendameðvirkni ýfist upp þetta tráma. Í hvert skipti sem ég tjái mig um þessi mál set ég græðandi smyrsli á þetta tráma. Í hvert skipti sem ég sé aðra berjast gegn ofbeldi og gerendameðvirkni þá fæ ég græðandi smyrsl á sári“.