Jón Arnar Magnússon er mjög ánægður með bresk lög sem bannar fjölmiðlum að birta nöfn þeirra manna sem tengist málum sem lögreglan er að rannsaka hverju sinni. „Ef ég þarf að bjóða mig fram til Alþingis og semja svipuð lög til þess að koma í veg fyrir að fjölmiðlar ásaki saklaust fólk út frá lygasögu þá mun ég gera það,“ segir ákveðinn Jón Arnar og bætir við:
„Mér finnst skrítið að fjölmiðlar hér á Íslandi séu að birta nöfn einstaklinga áður en búið er að dæma í málinu,“ og ekki er ólíklegt að hann sé að vísa til máls Gylfa Sigurðssonar sem Morgunblaðið varð fyrst til að nafngreina í tengslum við afbrot þótt hann lægi og liggi enn einungis undir grun og hefur hvorki verið kærður, né dæmdur sekur eða saklaus.
„Hvað ætla fjölmiðlar hér á Íslandi að gera ef viðkomandi er sýknaður og síðan hafa þeir ásakað og brotið mannorð viðkomandi án þess að þeir séu með sannanir,“ segir Jón Arnar og setur fram ósk til fjölmiðla:
„Ég hvet fjölmiðla til að fara varlega áður en þeir birta nöfn þangað til dómurinn er fallinn af dómsstólum“.
Færsla Jóns Arnars í samfélagsmiðlahóp vekur athygli og Gunnar Jörvi Ásgeirsson grípur boltann á lofti og segir að „þeir nafngreindu Gylfa með því að gefa upp þær upplýsingar að um ræddi 31 árs leikmann Everton.“
„Þarf ekki að segja að einhver sé ljótur og leiðinlegur? Getur líka sagt að viðkomandi sé fremur ófríður og ekkert sérstaklega skemmtilegur og það segði sömu söguna.“
Ingimundur Stefánsson er á því að þetta sé „áhugavert, því enda þótt þú getir fundið út með útilokunaraðferð hver þetta gæti verið þá gera bresk lög að verkum að ekki varðveitist í prentuðu máli ásakanir og almannarómur um viðkomandi aðila, sem verður mögulega sýknaður.“
Á ritvellinum birtist nú Hallgerður Kolbrún E. Jónsdóttir og segir að „ástæðan fyrir þessu í Bretlandi er samt sú að lögregla gæti rannsóknarhagsmuna, svo að hægt sé að rannsaka málið að fullu áður en sá sem um ræðir er nafngreindur.“
„Eru þetta lög í Bretlandi?“ spyr Bergur Ísleifsson. „Ég veit það eru lög sem banna að fólk undir 16 sé nafngreint en held að þetta sé miklu fremur svona „kringumlög“ með aðra vegna rannsóknarhagsmuna, að á meðan opinber yfirvöld hafa ekki birt nafn þess sem kemur við sögu.“
Eva Eva spyrt hvort þetta gildi „líka fyrir handtökur/stefnur/ákærur tengdar fjársvikum eða bara kynferðisbrotum? Verður að vera komin sakfelling eftir nokkra ára málaferli til að fjölmiðlar mega nafngreina? Gildir þetta bara fyrir skemmtikrafta eða líka.“
Haraldur Líndal leggur orð í belg. „Nafngreining er bönnuð þar til ákæra er gefin út.“
Blaðamaðurinn Andrés Magnússoner með skoðun á málinu, umræðunni: „Hér gætir einhvers misskilnings. Lög í Bretlandi banna fjölmiðlum ekki að nefna grunaða yfir 18 ára aldri í sakamálum – og undir ákveðnum kringumstæðum má nefna börn og unglinga.
Fjölmiðlamaðurinn Jakob Bjarnar Grétarsson tjáir sig:
„Fáránlegar hugmyndir þegar fyrir liggur að fjölmiðlar hafa með netinu fyrir löngu glatað hliðvörsluhlutverki sínu í því að ákvarða hvað heyrir til opinberrar birtingar.“
Thor Fanndal er líka með skoðanir og nefnir að „bresku lögin eru vegna þess að það er kviðdómur í Bretlandi. Það er annað lagakerfi í Bretlandi og önnur uppsetning dómstóla. Þessi regla ætti afar illa við hér heima. Þetta eru líka ekki heildarlög sem gilda flatt um öll mál.“
Gyða Magnúsdóttir er aldeilis á sama máli og Jón Arnar og segir: „Orð í tíma töluð hjá Jóni Arnari. Virða ætti regluna „Saklaus uns sekt er sönnuð.“ Ákæra þótt ástæðulaus reynist getur svert nafn einstaklings til frambúðar“ því „leiðréttingin flýgur sjaldan eins hátt og víða og ákæran.“