Margrét Ósk Guðbergsdòttir ritar fallegan texta um föður sinn, Guðberg Guðnason, sem oftast var kallaður Bíla-Bergur.
„Elsku, elsku, elsku besti pabbinn minn kvaddi okkur fyrir rétt rúmum sòlarhring eftir mikla baráttu. Ég fékk fallegustu kveðjustund sem ég gat óskað mér og hún var töfrum líkust; hún hjálpaði mér að hafa kraftinn til þess að geta haldið áfram,“ skrifar Margrét og bætir við:
„Við Ásta og Alda fengum að fara inn til hans eftir að hann var tekinn úr nýrnavélinni og af öllum lyfjum og minnkað súrefnið. Það var ekki vitað hversu langur tími myndi líða þar til hann myndi kveðja. Þannig við ætluðum bara aðeins að stoppa stutt.
Alda og Ásta fara svo og ég segi: „Ég kem eftir smástund.“
Þá segir læknirinn að hann haldi að hann sé að fara. Ég ákvað því bara að staldra aðeins við og held í hendina à honum og tala við hann. Var alltaf að fylgjast líka með öllum tölunum sem fóru lækkandi. Ég àkvað svo bara að byrja að syngja fyrir hann „elsku bíllinn minn blái,“ og viti menn, súrefnið fer uppí 100 % – sem hafði ekki gerst frà því hann kom sagði læknirinn.
Ég kipptist öll til og þarna hélt ég nú að kraftaverkið væri að fara LOKSINS að gerast og að hann myndi bara koma til baka.
En því miður var það óskhyggja í mér.
Hann heldur àfram að rokka upp og niður í tölunum og þetta er í annað skiptið á ævinni sem ég hef fengið að tala meira en hann þannig ég nýtti nú tækifærið.“
Bætir við:
„Svo hélt ég àfram að syngja nokkur vel valin lög fyrir pabba, og sagði svo loksins við hann að hann mætti fara; við myndum spjara okkur og standa öll saman; ég vissi að hann myndi vernda okkur og væri alltaf í hjartanu okkar. Þarna hèlt ég aftur að núna væri hann að fara og það var mikill friður með honum allan tímann. Það hreyfðist nú eitthvað munnurinn og mér var sagt að þetta gæti gerst þò hann væri sofandi. Ég spurði hann þá hvort hann heyrði í mér og þà kipptist hann til þrisvar og èg er viss um að hann hafi verið að reyna að tala.“
Margrét spyr deyjandi föður sinn:
„Ef þú vilt að ég fari, hækkaðu þá súrefnið, en ef þú vilt að ég verði àfram lækkaðu það þá.“
Þá var hann á milli 40 og 50, og rýkur svo upp í 96. Þannig ég kveð hann endanlega og labba fram og sé þá línuna flata og spurningarmerki. Svo kom læknirinn inn rétt à eftir mér og sagði að hann hefði farið strax à eftir mér. Þessa stund geymi ég að eilífu ásamt öllum hinum.“
Veiktist eftir örvunarskammt
Margrét segir að „Það var nú ekki bara þetta helv…. Covid drasl sem gerði útslagið heldur var það samverkandi þáttur ýmissa hluta. Eftir fyrri sprauturnar, Astra Zenega draslið, lá pabbi með í lungunum vikum saman. Viku áður en hann lenti á spítalanum var hann á þessum „fkn“ örvunarskammti; ónæmiskerfið var bælt – hann fèkk blòðtappa í lungu og fòtinn, 40 stiga hita og þrjár tegundir af sýkingum: Líffærin byrjuðu svo að gefast upp hvert à fætur öðru, en pabbi gafst aldrei upp og barðist hetjulega allan tímann; hann er og verður alltaf sterkastur og bestur; hann pabbi var engum líkur; hann var besti bílstjòri í heimi og tilkynnti það öllum stoltur; átti alltaf flottustu og bestu bílana; hann gat allt og hefur örugglega lagað eitthvað fyrir alla sem hann þekkti.“
Margrét minnist föður síns með einstakri hlýju og kærleika:
„Það hafa allir skemmtilegar sögur um hann að segja, því hann var einstaklega skemmtilegur og hress: Hann gat talað ENDALAUST, hann var sà eini sem talaði mig í kaf og ef hann var að segja mér frà einhverjum Jòni útí bæ og ég lokaði þà bara eyrunum, byrjaði hann að syngja. Hann var stundum alveg òþolandi kallinn; hvað hann hlustaði aldrei à mig og vissi alltaf betur en ég, og mikið er ég þakklàt fyrir að hann hafi stundum ekki hlustað og komið alltaf òumbeðinn, birst hérna í Sandgerði og lagt húsbílnum og komið í heimsòkn hvort sem vel lá á eða ekki. Hann var alltaf svo þakklàtur fyrir allan matinn sem ég gerði; lét mér líða eins og eðalkokki, sama þò það væri eitthvað eins einfalt og bananahafrapönnsurnar. Þakklætið einkenndi hann, og svo tòk hann alltaf afgang af mat með sér í boxi; dreif sig svo að þrífa það vel og skila í næstu heimsòkn.“
Það er bæði ástúð og húmor í texta Margrétar:
„Í eitt skipti vorum við fjölskyldan með bústað à Blönduòsi þar sem Númi var að fara að keppa í torfærunni. Þegar við mætum er ekki bara Sælusvítan lögð fyrir utan og pabbi búinn að sannfæra húsvörðinn um að hleypa sér inn. Ég vissi ekki hvert èg ætlaði, en er núna mjög þakklàt fyrir allar þessar stundir, því þetta eru svo fallegar minningar. Við feðgin erum svo lík þò ég hef nú ekki alltaf viðurkennt það. EN ég er samt bara svona „mini“ útgàfan af honum, à ekki roð í hann. En við erum bæði lík í útliti og persònuleika og höfum því brallað mjög mikið saman. Farið à endalausar útihàtíðir, og þá sérstaklega Sjòarann síkáta og Ljòsanòtt og skemmtum okkur alltaf vel.“
Margrét segir að börn hafi hænst mikið að föður sínum:
„Börnin dýrka hann og hann þau, enda týndi hann aldrei barninu inní sér, sem er magnað. Hann sýndi mér Þòrsmörk í fyrsta skipti sem ég man eftir; við ferðuðumst saman til Norðurlanda, og svo var það í Kanarí ferðinni, 2017 til 2018, sem við rifumst í fyrsta skipti útaf einhverju tilgangslausu. Þarna var ég búin að vera í mikilli sjálfsvinnu og farin að setja mörk og gerði ekki allt sem hann vildi, og honum fannst ég bara frek. En sem betur fer kom hann svo og sagði fyrirgefðu, en ég skrifaði honum bréf fyrst til að útskýra. En þetta styrkti samband okkar, og greyið Anna og Alda að vera à milli. En það fòr allt vel og þetta var einstaklega yndisleg ferð og ein enn minningin í minningabankann.
Margrét þakkar föður sínum „fyrir alla tímana í sveitinni og með ömmu og afa; òmetanlegir, og samband okkar pabba var svolítið eins og hans og ömmu; fallegt, einstakt, en líka stormasamt à tímum, en það var bara af því að við erum öll svo lík og þrjòsk.
Við stöndum á okkar, sem er oftast gott EN ég hef lært að viðurkenna það að ef ég hef rangt fyrir mér; held að ég hafi kennt pabba að segja fyrirgefðu og einnig kenndi ég honum aðeins à tilfinningar og það að tjá sig; pabba hafði farið mikið fram, við pabbi vorum alltaf saman í liði; það var ég, hann og amma: Við à mòti heiminum, og við sögðum alltaf:
„Við erum saman í liði; og auðvitað unnum við allt ef við kepptum í einhverju; man eftir því sérstaklega à einu ættarmòti þegar það àtti að keppa í sjòmann. Margir komu og voru að fara að skrá sig; þà mætir pabbi og allir bakka, og hann fékk medalíu. Ég sagði oft òspart „pabbi minn er sterkari en pabbi þinn” – enda var hann það.
Hann var hetjan mín. Og ég verð alltaf litla stelpan hans pabba
Ég hef svo margt að segja en ætla kannski að fara að stoppa þetta hér, veit ekki hvort einhver nenni að lesa, en held svo àfram að skrifa allt niður bara í dagbòkina. En bara eitt enn sem er mér svo minnistætt fyrir um það bil einu ári, minnir mig, var ég í mikilli sjàlfsvinnu og àtti að gera verkefni hjà fèlagsràðgjafanum og rifja upp mína æsku; og mömmu og pabba; ömmu og afa. Ég hringi svo í mömmu og hún svarar eitthvað „piff hvað er þetta? – fortíðin á bara að vera í fortíðinni, til hvers að vera að rifja það upp.“
Þà hringi ég í pabba og hann var tilbúinn að tala; aldrei þessu vant – og þetta endaði í tveggja klukkustunda samtali þar sem hann sagði mér ALLT. Og hann var svo ànægður og honum fannst þetta svo gaman og gott að geta tjàð sig og sagt frà öllu, og fræða mig. Hann talaði endalaust um það; þetta var öðruvísi samtal og einstaklega sérstakt og mikilvægt,“segir Margrét og heldur áfram:
„Hann sagði mér frá ýmsu mögnuðu eins og til dæmis að hann var làtinn taka frí í skòlanum 6 ára gamall til þess að vinna í frystihúsinu svo að fiskurinn myndi ekki skemmast, òtrúlega magnað. Og í síðasta skipti sem ég sá pabba þà sögðum við einmitt, ég elska þig og við föðmuðumst fast. Það var eins og hann vissi að hans tími væri að koma. Ég er einstaklega þakklàt fyrir að við öll fjölskyldan nàðum að vera saman við jarðarförina hjà ömmu og þar var tekin síðasta myndin af pabba með dætrum sínum.
Endar þennan fallega pistil sinn á þessum orðum:
„Ég er þakklát fyrir allar endalausu stundirnar okkar; ég veit það bíða mín enn erfiðari tímar, en ég reyni mitt besta að vera sterk, eins og alltaf.
Já ég verð að bæta við einu sem lýsir pabba svo vel; við bara sitjum og „tjillum“ þegar heyrist í pabba, bara var að semja á staðnum: Hugrún Arna, situr þarna, algjör stjarna, fegurst barna.
Elsku pabbi, ég verð alltaf litla stelpan þín. Ég mun sakna þín endalaust og allt minnir à þig núna, ég veit þú passar okkur, en núna ertu verkjalaus og frjáls. Hvíldu í friði elsku besti pabbi, við börnin munu ávallt tala vel um þig.“