Haraldur Þorleifsson, stjórnandi hjá Twitter og stofnandi hönnunarfyrirtækisins Ueno, sagði frá því á Twitter-aðgangi sínum í gærkvöld að hann byðist til þess að hjálpa þeim sem hafa lítið á milli handanna fyrir jólin:
Gefum Haraldi orðið:
„Jólin eru fallegur tími. En þau geta líka verið erfið fyrir mörg okkar. Sérstaklega fyrir barnafólk með lítið á milli handanna. Við viljum öll gleðja börnin okkar á þessum tíma.“
Haraldur biður síðan þá sem tilheyra þessum hópi á okkar moldríka Íslandi að senda sér einkaskilaboð með reikningsnúmeri og kennitölu.
Ef þetta er ekki góðmennska, tja, hvað er þá góðmennska?
Þetta er svo sannarlega ekki í fyrsta sinn sem Haraldur lætur gott af sér leiða og biður fólk að hafa samband við sig á Twitter-aðgangi sínum, ef það þarf á fjárhagslegri aðstoð að halda.
Og alveg öruggleg ekki í síðasta skipti: Haraldur stendur líka fyrir átakinu Römpum upp Reykjavík, sem lauk nýlverið með smíði á rampi númer 101 í miðborg Reykjavíkur, 101 Reykjavík.
Þá muna margir eftir því fyrr á á þessu ári að Haraldur ákvað að greiða alla skatta af sölu fyrirtækis síns á Íslandi. Sem er líklega algjört einsdæmi hjá efnislega ríkum Íslendingi.
Eins og flestir vita þá keypti Twitter tækni- og vefhönnunarfyrirtækið sem Haraldur stofnaði, sem gerði hann ríkan í peningum talið; en hann varð enginn api af þeim aurunum eins og margur. Reyndar er þetta úrelt máltæki því flestir apar eru skynsamari en afkomendur þeirra sem þessari jörð stjórna nú með græðgina að vopni og valdasýkina sem fíkn á hæsta stigi.
Við eigum öll að vera Miskunnsami Samverjinn en ekki Grimmi Samherjinn, en það er mjög langt í land; það eru menn eins og Haraldur sem fá mann til að trúa á mannskepnuna; í það minnsta endurvekja eitthvað af trúnni.
Að mögulega getum við náð ofar í þroska og einblínt á það sem máli skiptir; sanngjarnt og mannlegt samfélag, en ekki bústaður þeirra ríku sem helst vilja að Arnarnesinu verði lokað fyrir öllum nema þeim sem þar eiga heima, svo vondir þjófar steli ekki verðmætu málverkunum; eins og gömul en ekki svo góð fyrrum sjónvarpskona orðaði nokkurn veginn í viðtali fyrir einhverjum árum síðan; lagði síðan fljótlega af stað heim í krúttlega 800 fermetra húsið sitt sem kostaði svipað og nýtt hátæknisjúkrahús á splunkunýja bílnum sínum sem kostaði margföld árslaun verkafólks, öryrkja, atvinnulausra og allra útlendingana sem sjá um að þrífa skítinn eftir okkur hér á Íslandi.
En aftur að Haraldi:
Hann sagði frá því á Twitter fyrr á árinu að hann hafi alist upp hjá fátækum foreldrum, og væri þar að auki með alvarlega fötlun; hann sagði að bæði ókeypis heilbrigðisþjónustu og skólastarf á Íslandi hafa gert sér kleift að vaxa og dafna þrátt fyrir fátæktina og fötlunina; hann vildi því styðja við kerfið sem studdi hann með skattgreiðslunum.
Um mitt sumar á þessu ári bauðst Haraldur til þess að greiða lögfræðikostnað þeirra sem kynnu að verða lögsóttir af Ingó Veðurguði vegna ásakana í hans garð um kynferðisofbeldi og kynferðislega áreitni.
Haraldur er einstakur maður, mikið vildi ég að við Íslendingar, og bara heimurinn allur, ættum fleiri menn eins og hann: Mann sem gefur af sér áþreifanlega og án nokkurrar kröfu um endurgreiðslu; manns sem vekur upp vonir hjá fólki á Íslandi sem á erfitt uppdráttar, og miðað við að Ísland er eitt ríkasta land í heimi efnislega en eitt af þeim fátækari, ef ekki það fátækasta, andlega, er ansi mikið af slíku fólki til hér á landi.
Sem er sorglegt. En það eru ljós í myrkrinu, og Haraldur er það skærasta á Íslandi.