Albert féll útbyrðis í ískaldan sjó: „Maður er bara þakklátur fyrir lífið“

Sjómaðurinn Albert Páll Albertsson segir frá lífsraun sinni í viðtali við Gunnlaug Snæ Ólafsson á Mbl.is í dag. Albert meiddist og lenti útbyrðis í ískaldan sjó. Blessunarlega var Alberti bjargað af skipsfélögum sínum og hann lýsir í viðtalinu skjótum viðbrögðum þeirra og því kraftaverki að hafa lifað af.

Stutt er síðan atburðirnir áttu sér stað en Albert réði sig á loðnuvertíðina 2021/2022 á Víking AK-100 í janúar. Slysið varð í lok mars. Þennan dag var kalt en ekki mikill vindur, fremur góð skilyrði til veiða. Skipið var þá úti fyrir Sandvík á Reykjanesi. Albert var að sinna störfum sem hann er vel kunnugur, en slysin gera stundum ekki boð á undan sér. Hann lýsir því í viðtalinu hvernig hann, með einhverjum hætti sem erfitt er að útskýra, flæktist í svokallaðri fallhlíf sem kastað er í sjóinn á eftir loðnunótinni. „Maður pass­ar sig alltaf á að flækj­ast ekki í þetta en ein­hvern veg­inn gerðist það, ég veit ekki hvernig. Ég sé bara allt í einu að fót­ur­inn er kom­inn í einn hring og ég næ ekki að losa mig.

Um leið og búið er að sleppa eru bara nokkr­ar sek­únd­ur þar til þetta er farið og ég fór með. Mér skilst á fé­laga mín­um sem var við hliðina á mér að ég hafi farið ein­hverja átta metra út frá skip­inu og fjóra metra niður.“

Albert segist hafa haldið að hann væri að deyja. Þarna var komið undir kvöld og rökkur eftir því. Fyrir hálfgert kraftaverk tókst Alberti að losa stígvél sitt. „Ég hugsaði bara að ég væri ekki að fara að láta son minn verða föður­laus­an og að ég væri að fara að bjarg­ast.“

Á þessum timapunkti var Albert í kafi í ísköldum sjónum. Hann náði að komast upp á yfirborðið og blása lofti í björgunarvestið.

Sem betur fer var Albert með skærgulan hjálm á höfði og gátu félagar hans því komið auga á hann í sjónum, jafnvel þegar hann tók að reka frá þeim.

Pabbi Alberts var skipstjóri á skipinu. „Hann miss­ir aldrei aug­un af mér og sér alltaf gula hjálm­inn í sjón­um þó að ég sé kom­inn svo­lítið langt frá þeim.“

Það var tæki í vesti Alberts sem gaf upp staðsetingu hans. „Sem bet­ur fer eru nokk­ur skip í kring og pabbi nær að leiðbeina fær­eysku skipi sem heit­ir Høga­berg. Það kom til mín og náði að kasta björg­un­ar­hring. Þeir kasta nokkr­um sinn­um og ég náði hon­um fyr­ir rest. Það var rosa­lega góð til­finn­ing.“

Þegar færeysku skipverjarnir voru að fara að hífa Albert um borð komu félagar hans þjótandi á léttabátnum og tóku hann til baka á Víking. Hann hafði verið í um 20 mínútur í ísköldum sjónum. Hann hlaut þónokkra áverka, brotnaði og fór úr lið.

„Ein­hvern veg­inn gekk allt eins og það átti að ganga – all­ir þekktu sitt hlut­verk. Maður er bara þakk­lát­ur fyr­ir lífið og þakk­lát­ur skips­fé­lög­un­um mín­um.“

Viðtalið við Albert, þar sem hann segir ítarlega frá atburðunum má lesa á Mbl.is.