„Ég fór í Jansen sprautu fyrir einhverju síðan sem fór alveg með mig, þá sérstaklega andlega.“ Svona hefst færsla sem Ingibergur Þór Jónasson skrifaði nýverið á Facebook.
Ingibergur Þór Jónasson, formaður Körfuknattleiksdeildar Grindavíkur og CCP tæknimaður hjá Össur, birti nýverið færslu inn á Facebook síðu sína en hann hefur verið lasinn undanfarið. Lesningin er rosaleg en þar lýsir hann fyrst aukaverkunum eftir Janssen sprautuna og Covid-19 veikindum sínum. Segir hann frá því að eftir að hann fékk fyrri Janssen sprautuna gegn Covid-19 veirunni hafi honum á 3 dögum tekist að „setja líf mitt úr skorðum, segja hluti og gera sem ég man óljóst eftir en hluti sem ég gat leiðrétt fljótt“ eins og Ingibergur orðar það í færslunni. Hann sagðist svo ekki hafa verið alveg á því að fara í seinni sprautuna enda átti ein Janssen sprauta að vera nóg.
Hann segist hafa gengið um gólf hugsi um það hvort hann ætti að fara í þessa örvunarsprautu en hafi að lokum ákveðið að fá sprautuna. „Á slaginu 11 tímum eftir sprautuna kom höggið, ógeðslega veikur bara allt i einu. Á tímabili hélt ég að þetta væri mitt síðasta, pissuferð á klósettið sem ætti að telja 8 skref og 10sek var gerð með hléum slíkur var skjálftinn.“ Ingibergur segir svo að þetta sé kallað aukaverkun en að hann hafi ekki tilkynnt hana til „yfirvaldsins.“ Hann heldur áfram „Ég steinlá í 3 daga og missti allt þrek eða leið svona einsog ég hefði orðið fyrir valtara.“ Degi áður en hann ætlaði sér að mæta aftur til vinnu kom smáskilaboð í símann sem gerði út um þá hugmynd, hann var kominn í sóttkví. Daginn eftir fer hann í test og kemur jákvæður út, hann var smitaður af Covid-19, sá eini í fjölskyldunni.
„Ég er núna á degi 5 (innskot blaðamanns, færslan er skrifuð 29 ágúst) held ég i einangrun (tímaskyn farið) en það fer ágætlega um mig. Ef ég tek ekki verkjalyf þá hrinur heilsan en ég hef verið að svara vinum um að ég hafi það àgætt. Það breytist hinsvegar fljótt um leið og ég hreyfi mig, þá byrjar mæði því þrekið er ekkert.“ Ingibergur segir að stóra systir hans hafi komið og fært honum pakka og kjúklingaborgara. Þegar hann hafi svo verið hálfnaður með borgarann hafi bragðskynið skyndilega horfið, „Fjóla og Lóan voru að horfa á mig à facetime þegar ég varð allt í einu mjög skrítinn á svipinn en þá var ég að fatta það að ég fann ekkert bragð. Ég stóð upp og setti á mig rakspýra en fann enga lykt, guð hvað þetta er fárànlega tilfinning.“
Ingibergur heldur áfram í færslu sinni en segir nóg komið af drama, hann muni bíta á jaxlinn og lifa þetta af. Hann þakkar svo fólkinu í kringum hann fyrir stuðninginn, kveðjurnar og segir marga boðna og búna til að aðstoða, þó hann hafi ekki beðið um það. Telur hann upp í færslunni ýmis falleg góðverk, afar hjartnæmt bréf sem dóttir hans skrifaði til hans, matarpoka sem vinur mætti með, spilatími sem hann hafi eytt með fólkinu sínu í gegnum símann og fleira.
Í niðurlagi færslunnar segir Ingibergur eftirfarandi „Þið hin sem hafið boðist til að koma með eitthvað eða látið vita að ef mig vanti hjálp þá eigi ég bara að hringja, takk elskur mér þykir ótrúlega vænt um þetta. Það kemur vel í ljós hverjir standa manni næst þegar eitthvað bjátar á. Þið vitið lika að það er eins hjá mér þegar eitthvað bjàtar á hjá ykkur.“
Ingibergur segir einnig að „þegar allt kemur til alls þá skiptir þetta líf engu máli ef maður hefur ekki vinina og fjölskylduna með sér.“