Tara Margrét Vilhjálmsdóttir félagsráðgjafi og formaður Samtaka um líkamsvirðingu er ákveðin kona og alls ófeimin að tjá skoðanir sínar:
Hún veltir því aðeins fyrir sér „af hverju fólk lætur sig hafa „grín“ um holdafar sitt? Athugið, ég er ekki að tala fyrir Sveppa eða gera honum upp upplifun heldur tala almennt út frá því sem við vitum um þetta ferli.“
Tara segir að „við búum í samfélagi sem einkennist af „healthism.“ Þetta hugtak var búið til í þeim tilgangi að lýsa pressunni á einstaklinga að vinna að því dag og nótt að hámarka heilsu sína. Þessi hugmyndafræði hefur síðan skapað „wellness-bransann“ eins og hann leggur sig í dag með öllum sínum kúrum – skottulækningum og gróðasjónarmiðum. „Healthism“ hefur einnig gert það að verkum að við fordæmum fólk sem tekur ekki þátt í þessari vegferð með restinni af samfélaginu; við álítum það ekki vera að standa sína samfélagslegu „plikt“ með því að hámarka heilbrigði, framleiðni og gæta þess að verða ekki „baggi“ á heilbrigðiskerfinu.“
Hún segir að í nútímasamfélagi sé feitt fólk táknmynd fyrir hinn óhlýðna borgara sem kýs eigin hvatir umfram siðferðislega og samfélagslega skyldu sína. Fordæmingin fyrir það sé óumdeilanleg enda eru „fitufordómar með algengustu tegundum fordóma.
Upp úr þessu verða svo til hugtökin um góðu feitubolluna – „good fatty“ – og slæmu feitubolluna – „bad fatty.“ „Góða“ feitabollan veit að hún er ekki að standa sig og reynir allt sem hún getur til að snúa því við. Hún er alltaf fyrri til að segja frá því hvað hún er óheilbrigð og mikill aumingi, hún tekur þátt í öllum kúrunum, eyðir ómældum tíma í ræktinni og er alltaf að reyna að grennast til að geta orðið fullgildur borgari og spara samfélaginu fjármuni.“
Og Tara bætir við:
„Nei, hún er kannski ekki í „optimal“ formi en hún er þó meðvituð um það og er að reyna að snúa því við. Með því að tala opinskátt um það sem hún er að gera í þeirri viðleitni sinni er hún jafnframt að biðja um syndaaflausn. Og það virkar. Með því að gera þetta öðlast hún aukið samþykki frá samfélaginu. Hún hlýðir reglum samfélagsins að einhverju leyti og á skilið smá „kúdos“ fyrir það.“
En „slæma“ feitabollan gefur hinsvegar skít í samfélagslegu reglurnar. Hún er ekki að reyna að grenna sig, hún læðist ekki meðfram veggjum og hún ögrar jafnvel „status quo-inu“ með að fá sér hamborgara á almannafæri,“ og hún klæðir sig í „föt sem þykja ekki „flattering“ og meira að segja ögrandi fyrir hennar líkama. Mögulega er henni sama um feitleika sinn og jafnvel drýgir hún alvarlegustu syndina; að vera stolt af honum. Hún þverbrýtur allar reglurnar um hvernig skuli vera samfélagslega gildur borgari og fyrir það á hún alla útskúfunina skilið.“
Tara nefnir dæmi:
„Eitt dæmi um þetta er annarsvegar þegar fyrrum feitt fólk talar opinberlega um hvernig það fór að því að grennast og hins vegar þegar ég tala opinberlega um að vera stolt feit kona. Fólkið sem „gerði eitthvað í sínum málum“ hlýtur velþóknun samfélagsins. Ég er hins vegar svo kolklikkuð að það þarf að henda mér hið snarasta upp á geðdeild. Það á ekki að hleypa mér í fjölmiðla enda greinilega fárveik kona sem þarf á fagaðstoð að halda. Og ég er að hvetja annað fólk til að verða jafn veikt og ég og þar með baggi á heilbrigðiskerfinu. Ég er „public enemy no 1.“
Hún segir einnig að „flest feitt fólk eru góðar feitabollur; það er fullkomlega skiljanlegt. Það er nógu erfitt að vera feitur í fituhatandi samfélagi þó þú gerir ekki illt verra með því að hafna leiðum að samfélagslegu samþykki. Að vera góð feitabolla er einnig merki um að þú hafir innrætt með þér fitufordómana; þú virkilega trúir því að þú sért ekki jafn rétthá manneskja og grannt fólk. Og þess vegna áttu allt grínið um holdafar þitt skilið, sama hvað það særir. Þú komst þér á þennan stað sjálft – þú verður bara að díla við þetta. Þegar við bætist eitruð karlmennska þar sem er krafa á þig að „taka þetta á kassann“ og hætta þessu væli annars verðurðu fyrir útskúfun frá vinahópnum hvað ertu þá að fara að gera? Nú, auðvitað segirðu ekkert!“
Hún segir að „þú meira að segja tekur stolt við viðurnefnum og endalausum skotum tengdum holdafari þínu. Það er þín staða innan hópsins og hún þýðir allavega að þú ert partur af honum en ekki utan hans. Þú tekur kannski fullan þátt í þessu og gerir grín að holdafari þínu.“
Einnig að „self depreciating“ húmor er bara leið fyrir þig til að vera fyrri til með áreitið til að minnka áhrifin. En auðvitað hefur þetta samt áhrif á þig. Þó að eitt komment geri það kannski ekki safnast þau smátt saman og það hefur áhrif á það hvernig þú upplifir þig og líkama þinn; það hefur áhrif á skynjað virði þitt innan samfélagsins. Samfélagið allt ásamt vinum og vandafólki segir þér að þú sért minna virði vegna holdafars þíns og þú trúir því. Afleiðingar þess eru gígantískar fyrir heilbrigði þitt og velferð þína.“
Bætir við:
„Ef þú tekur þátt í þessu ertu að festa þetta stigveldi eftir holdafari í sessi og þú ert að miðla því til fólksins í kringum þig, þar á meðal barnanna þinna, sem alast upp við að trúa því líka. Næst þegar þú ætlar að verja „saklaust grín“ um holdarfar hugsaðu þig tvisvar um, því hvað ertu að gera fólkinu sem þér þykir vænt um? Hvað ertu að gera sjálfum þér? Og gerðu svo betur.“