Matthías „Hatari“ Haraldsson sendir Ingó Veðurguð kaldar kveðjur.
Spyr:
„Er ég að skilja hann rétt að þetta eigi allt að vera uppspuni og árásir? Ekkert tal um sjálfsskoðun, upplifun stelpnanna, ekki ein játning eða bakþanki? Bara hótanir?“
Matthías bætir við að „þessi framganga sýnir bæði skítlegt eðli og fullkominn skort á auðmýkt,“ og til að bæta gráu ofan á svart segir hann líka að „auk þess er tónlistin hans leiðinleg. Skiljanlega vill fólk ekki bóka hann.“
Matthías veltir því fyrir sér hvort hann með þessum orðum sé að „panta“ kröfubréf frá Ingó og Villa Vill.
„Má segja þetta – hef ég frelsi til þess – fær maður reikning upp á margar milljónir? Hvað er í gangi eiginlega? Hvaða milljónir fengu stelpurnar?“ spyr Matthías og nefnir að mál Ingós hafi ekki bara komið eins og þruma úr heiðskíru lofti og að „þessi náungi er, sama hvað honum sjálfum kann að finnast, allt of ómerkileg persóna til að vera miðpunkturinn í einhverju samsæri.“
Og veltir fyrir sér tjáningarfrelsinu: „Hvað má og hvað má ekki segja þegar fjöldi ásakana koma fram um þjóðþekktan einstakling? Hversu mikils virði er æra eins trúbadors og hversu mikils virði er líkamleg friðhelgi tuttugu stelpna á balli?“
Veltir því líka fyrir sér „til hvaða bjargráða geta þolendur gripið ef réttarkerfið bregst þeim?
Af hverju er fólki ekki slétt sama hver spilar á tónlistarhátíð í Vestmannaeyjum – og hvort hátíðin ákveði að breyta um dagskrá?“
Og lokaorðin Matthíasar eru af dýrari gerðinni: „Þetta eru ekki fimm manneskjur sem skulda einum manni afsökunarbeiðni og peninga – hversu firrtur þarf maður að vera til að halda það? Þetta er einn maður sem þarf að læra að skammast sín. Hann heitir víst Ingólfur Þórarinsson.“