Rithöfundurinn Hallgrímur Helgason segir að „á morgunvakt Rásar eitt í morgun var kósý spjall við formann Landskjörstjórnar vegna komandi kosninga. Nafn formannsins, Kristín Edwald, hringdi óneitanlega bjöllum.“
Hann bætir við:
„Og smá upprifjun skilaði þessu: Fyrir aðeins rúmum tveimur mánuðum var Kristín Edwald formaður yfirkjörstjórnar í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Rvík og las upp úrslitin í beinni úr Valhöll. Styttra er svo síðan að við lásum fréttir um setu hennar í „eftirlitsnefnd með starfsháttum lögreglu“ sem hafði þá nýfarið yfir starfshætti lögreglu í Ásmundarsal á liðinni Þorkláksmessu. Frétt sem nefndin sendi inn í Morgunblaðið hafði fyrirsögnina: „Ámælisverð framkoma lögregluþjóna í Ásmundarsal“. Þar voru birtir bútar úr persónulegu samtali lögreglumanna á vettvangi. Og vitnað í formanninn: „Að mati nefndarinnar komu fram í samtalinu fordómar gagnvart þeim sem afskipti voru höfð af.“
Sem sagt fordómar gagnvart Bjarna Ben.
Nú ætla ég að leyfa mér að hafa smá fordóma um formann Landskjörstjórnar. Hún kann að vera grandvör kona og góður lögfræðingur á stofu sinni Lex en þessi tvö dæmi, um þátt hennar í prófkjöri XD og grímulausa varðstöðu hennar um formanninn BB, sem kom fram í illri meðferð eftirlitsnefndarinnar á óbreyttum lögreglumönnum, segja okkur að hún geti varla verið hlutlaus í starfi sínu sem yfirmaður Alþingiskosninga,“ segir Hallgrímur og heldur áfram:
„Ísland er lítið og kósy meðvirknisland og auðvitað var hún bara í kósý spjalli þarna í morgun, og ekkert spurð út í störf sín fyrir Sjálfstæðisflokkinn eða eftirlit með lögreglu. Guðni Tómasson átti þó óviljandi gullkorn þegar þau ræddu hversu formlegt starf formanns Landskjörstjórnar væri í raun og hann spurði: „En þetta er samt ekkert sem þú gerir bara með vinstri hendinni?“
Svona er Ísland, spillingin er þægileg, kurteis og kósý.“
Hallgrímur segir að það hafi farið hrollur um hann þegar Kristín fór í lok viðtalsins að ræða um skiptingu Reykjavíkurkjördæmanna í norður og suður:
„Hún sagði að það væri hennar að ákveða hvar línan yrði dregin fyrir komandi kosningar. Í blálokin plantaði hún svo þeirri hugmynd „sem mikið hefur verið rædd“ og „brennur helst á íbúum Reykjavíkur,“ hvort ekki væri betra að skipta Reykjavík í austur og vestur, frekar en norður og suður. Þarna varð manni hugsað til USA og aðgerða Repúblikana til að endurteikna kjördæmin í von um betri árangur flokksins í kosningum. Það kemur kannski sumum vel að hafa „bláu“ úthverfin í einu kjördæmi og „rauða“ vesturbæinn í öðru?
Það getur varla verið tilviljun að stjórnandi prófkjörs í mest ráðandi flokki landsins sé líka yfirmaður þingkosninga í sama landi?“