„Mig langar að segja frá upplifun minni á rampasvæðinu í Seljahverfi,“ segir Eldbjörg Arnardóttir í byrjun færslu sinnar á samfélagsmiðli, og bætir við:
„Þar eru tveir strákar að æfa sig á hjólabretti, sem er bara frábært. Eftir smá stund kemur annar strákur, virðist vera eilítið yngri, og er með puttabretti – lítið hjólabretti fyrir fingur – með sér og er að leika sér og fylgjast með.“
Eldbjörg heldur áfram.
„Hinir tveir strákarnir fara svo að tala við hann og spyrja hvort hann kunni á hjólabretti, og fyrr en varir eru þeir farnir að leyfa honum að prufa sín bretti; aðstoða hann; hvetja og gjörsamlega missa sig úr gleði þegar hann nær einhverju trikki.“
Eldbjörgu leið vel yfir þessum frábæru strákum og segir að „mér fannst þetta svo yndislegt af þeim að leyfa honum að vera með þeim og hvetja hann svona áfram, þeir virtust ekkert þekkja strákinn.“
Hún bætir því við að „að í eitt skipti á rampinum þegar ég var að gera missa þeir sig í lófaklappi yfir mér og segja mér hvað þetta var geggjað töff. Mér hálf brá bara.“
Þessi hjartnæma, fallega og jákvæða saga Eldbjargar enda svo á þessum nótum:
„Þessir strákar voru yndislegir og mig langaði að segja frá því; það kemur fyrir að ég lendi í leiðinlegum krökkum og unglingum þarna við rampinn, sem eru ekkert nema frekjan og stælarnir.
En ekki þessir tveir, ónei.“