Nýverið sendi stjórn Dýralæknafélags Íslands frá sér niðurstöðu könnunar sem félagið lét gera og sneri að líðan dýralækna í starfi sínu.
Niðurstöðurnar sýna að andleg vanlíðan og streita hjá dýralæknum hér á landi er algeng
Formaður Dýralæknafélags Íslands, Bára Eyfjörð Heimisdóttir, nefnir að Sóttvarnastofnun Bandaríkjanna hafi rannsakað starfsumhverfi og heilsutengda þætti á meðal dýralækna þar um langt árabil, og bætir við að „niðurstöður rannsókna benda til þess að bandarískir dýralæknar séu líklegri til að upplifa andlega vanheilsu en aðrar stéttir.“
Bára segir að einn af hverjum sex dýralæknum í Bandaríkjunum „sögðust hafa íhugað sjálfsvíg einhvern tímann um ævina og niðurstöður breskra og norskra kannana benda til hins sama en samkvæmt breskri rannsókn eru dýralæknar þrisvar til fjórum sinnum líklegri til að falla fyrir eigin hendi en meðalmanneskjan og norskir dýralæknar um tvöfalt líklegri.“
Þetta eru sláandi upplýsingar, en hvernig skyldi staðan í þessum málum vera hér á landi?
Í raun liggur ekki fyrir hvort staðan á Íslandi sé jafn hrikaleg og í öðrum löndum; í könnun Dýralæknafélagsins sögðust 75 prósent svarenda finna fyrir streitueinkennum vegna mikils álags í starfi; 45 prósent bæði fyrir líkamlegum og andlegum einkennum.
Bára segir að ástæðurnar fyrir niðurstöðunni vera fjölþættar, og að „dýralæknar vinna margs konar og ólík störf og í ólíkum geirum. Þjónustudýralæknar í dreifðari byggðum landsins eru fáir og vaktsvæðin stór,“ segir hún og nefnir dæmi:
„Í dag eru dæmi um að dýralæknar þurfi að keyra um 200 kílómetra aðra leið við erfiðar aðstæður. Þetta gerir það að verkum að þjónustan verður engan veginn nógu góð út frá sjónarmiði dýravelferðar. Skilyrði eins og þessi eru ekki til að trekkja ungt fólk að og því sífellt erfiðara að fá fólk í þessar stöður.“
Þá er þess vert að geta að helmingur svarenda könnunarinnar taldi álag í starfi vera við þolmörk en minnihluti taldi álagið lítið eða í meðallagi. Og að álag í starfi virðist hafa aukist síðustu misseri en tæp sjötíu prósent svarenda sögðu álagið hafa aukist, og einn af hverjum fimm sögðust hafa skipt um starf vegna álags á lífsleiðinni og allnokkrir hættu störfum alfarið.
Einnig spilar inn í stóru heildarmyndina aukinn fjöldi gæludýra hér á landi og óvægin umræða á samfélagsmiðlum; óraunhæfar kröfur viðskiptavina; einmanaleiki; þreyta og mannekla.
Bára segir að „streituvaldar á meðal dýralækna eru til dæmis óvægin umfjöllun um störf þeirra á samfélagsmiðlum, oft innan lítilla hópa. Umfjöllunin getur verið mjög óvægin og ósanngjörn og tengist oftar gæludýrageiranum en landbúnaði.“
Og hún segir líka að „mín skoðun er reyndar sú, því miður, að eftirlitsstörfin séu alltof oft töluð niður og talað neikvætt um þau. Dýravelferðarmál sem eru okkur öllum hugleikin geta oft verið erfið og miklar tilfinningar í gangi og þá kemur fyrir að dýralæknar fái yfir sig skít og skömm þegar þeir eru að vinna vinnuna sína og reyna að gera sitt besta.“
Bára telur einsýnt að grípa verði í taumana og skoða hvað sé hægt að gera til að bæta líðan dýralækna, en sem stendur er „Dýralæknafélag Íslands að líta til þess sem er verið að gera hjá nágrannaþjóðum okkar. Í Noregi í fyrra var farið í þriggja ára rannsóknir á heilsu dýralækna og þá ekki síst andlega heilsu og í ljósi hás hlutfalls sjálfsvíga í stéttinni. Þrátt fyrir að ekki séu til tölur um sjálfsvíg dýralækna hér á landi höfum við tekið eftir því að fólk er talsvert að detta úr starfi í veikindaleyfi.“
Heimild: bbl.is